Październik na rowerze

Na zdjęcie mojego roweru szutrowego stojącego w poprzek leśnej drogi nałożyłem zielony pasek z napisem „Rowerowanie złotą jesienią”

W październiku nie miałem czasu na długie kulania, co nie znaczy, że wcale sobie nie pojeździłem. Było tego mniej, niż bym sobie życzył, ale jeżdżenie przez kolorowe, jesienne lasy liczy się podwójnie :)

– Uproszczona ikonka roweru zwróconego w prawo. –

Zacząłem mocno, bo od powrotu na trasy Kaszubskiej Marszruty. Tak jak poprzednio pojechałem do Chojnic pociągiem z Bydgoszczy, ale tym razem odpuściłem jazdę DDR-kami i szosami przez Funkę i Swornegacie do Drzewicza i wyjechałem z Chojnic ulicą Strzelecką i po przejechaniu przez Jarcewo i Powałki dotarłem do parku narodowego Bory Tucholskie.

Na właściwą Kaszubską Marszrutę wjechałem dopiero w Drzewiczu, skąd głównie po drogach dla rowerów dotarłem przez Brusy do Kosobud, skąd czerwony szlak prowadzi szosami. To był najnudniejszy fragment całej wyprawy i w przyszłości będę szukał dla niego alternatywy. Może szutrówką do Czernicy, która spodobała mi się wcześniej, a potem objechać jezioro Trzemeszno i lasami przez Olszyny dotrzeć do Kwieków, albo od razu do Krzyża?

Przez te dwie ostatnie miejscowości przejechałem i tym razem, by ominąć Czersk i po przecięciu drogi krajowej 22 w okolicy Kurkowa pojechać na Fojutowo, gdzie miałem niedokończone sprawy po wizycie w tamtych okolicach w lipcu. Przede wszystkim przyjrzałem się tamtejszemu akweduktowi, dzięki któremu krzyżują się dwa cieki: Czerska Struga i Wielki Kanał Brdy. Wzdłuż tego drugiego prowadzi leśny single track, który poprzednim razem porzuciłem po ok. dwóch kilometrach. Tym razem pojechałem jeszcze dwa razy tyle, by przed miejscowością Uboga wyjechać na szosę prowadzącą do Rytla, skąd wyjechałem biegnącą między Wielkim Kanałem Brdy a samą Brdą ulicą Nad Kanałem.

W przyszłości spróbuję ominąć Rytel łukiem, przejeżdżając na wschodni brzeg Wielkiego Kanału Brdy i jadąc na Wądoły, tym razem jednak Kanał przekroczyłem w Konigorcie, skąd przez Zaporę pojechałem na Dużą Klonię i dotarłem do Męcikała. Stamtąd już został krótki odcinek do ponownego wjazdu do parku Bory Tucholskie, który tym razem przejechałem ze wschodu na zachód, ale zamiast wrócić na żółty szlak Kaszubskiej Marszruty w Małych Swornegaciach, odbiłem na Owink, by pojeździć jeszcze trochę po lesie.

Przejazd przez Swornegacie w październiku na szczęście nie jest tak upierdliwy, jak sezonie, a po wyjechaniu z miasteczka wjechałem na drogę dla rowerów do Chocińskiego Młyna, skąd objeżdżając sporą część jeziora Głuchego, pojechałem na Kopernicę. Kawałek za Wolnością wyjechałem na drogę wojewódzką 212, na której był na tyle duży ruch, że zastanawiałem się nad odbiciem na Charzykowy ulicą Długą, na szczęście zauważyłem, że miejscowi rowerzyści przeprowadzają rowery przez rozkopane pobocze i wjeżdżają na budowaną właśnie DDR wzdłuż ulicy Bytowskiej, dzięki czemu mogłem wrócić do Chojnic krótszą i bezpieczną drogą.

Z Chojnic pociągiem do Piły, przesiadka do Nakła i w domu.

Ostatecznie wyszła z tego jedna z fajniejszych jazd tego roku, która po wprowadzeniu kilku poprawek wymieniających nudne DDR i szosy na leśne szutry i gruntówki ma szansę stać się stałym punktem w moim rowerowym kalendarzu.

– Uproszczona ikonka roweru zwróconego w prawo. –

Po takim wyjeździe każdy następny tydzień wypadłby blado, ale ten był wyjątkowo słaby. Żeby chociaż trochę zaspokoić głód rowerowania, musiałem przeciągnąć wyjazd do sąsiedniego miasteczka po paczkę o dodatkowe parę kilometrów. Na szczęście w niedzielę udało się dokręcić jeszcze cztery dychy z okładem.

– Uproszczona ikonka roweru zwróconego w prawo. –

Trzeci tydzień października był już lepszy. Najpierw wyskok na dłuższą wersję mojej standardowej pętli po okolicy, a później Mała Pętla Notecka w wersji rozciągniętej do prawie stu kilometrów.

Ukoronowaniem tygodnia był kolejny wyjazd pociągiem na rowerowanie, tym razem na zachód. Z przesiadką w Pile pojechałem do Płytnicy, skąd po krótkim postoju nad jeziorem Krąpsko Średnie przez Czechyń i Ostrowiec lasami pojechałem aż pod Zdbice, po drodze skręcając na tzw. Przesmyk Śmierci, gdzie w lutym 1945 polscy żołnierze przełamali niemieckie umocnienia, których ruiny można oglądać do dzisiaj.

Ze Zdbic pojechałem przez Szwecję, gdzie po przejechaniu się fragmentem nieoddanej jeszcze do użytku obwodnicy wróciłem w lasy, którymi dojechałem do Ptuszy. Stamtąd przez Tarnówkę do miejscowości Węgierce, gdzie wjechałem na objechane już wcześniej drogi. Krajenka, Sławianowo, Łobżenica i prosta droga do domu.

Mimo pochmurnej pogody jechało się świetnie (chociaż końcówka trasy trochę mnie zmęczyła) i lasy na północny wschód od Wałcza po raz kolejny mnie nie zawiodły. Już nie mogę się doczekać mojej tradycyjnej jazdy w tamtej okolicy w maju przyszłego roku.

– Uproszczona ikonka roweru zwróconego w prawo. –

Reszta miesiąca to tylko niedługie trasy w okolicy, najpierw trzy dychy z wizytą w Mroczy, potem kolejna Mała Pętla Notecka rozciągnięta o przejazd lasami, tym razem jedynie do 47 kilometrów.

Potem przyszła niecała siedemdziesiątka z wjazdem na Dębową Górę (193,7 m n.p.m,) niedaleko Osieka nad Notecią, która wyglądała fantastycznie z leśnymi drogami zasypanymi opadłymi liśćmi.

Miesiąc zakończyłem moją standardową pętla gravelową w nieco zmienionej wersji. Chciałem znaleźć nieutwardzone drogi, które pozwoliłyby mi na dalsze zmniejszenie udziału asfaltu na tej trasie i prawie mi się to udało, ale kluczowy odcinek okazał się zapsiony. Muszę znaleźć dla niego alternatywę, bo nie chcę zwiewać przed kundlami za każdym razem, gdy się wybiorę na tę trasę. Na pociechę – w jesiennych kolorach nawet zwykła jazda w okolicy domu jest wyjątkowa.

– Uproszczona ikonka roweru zwróconego w prawo. –

W czasie 18 zarejestrowanych aktywności trwających łącznie nieco ponad 40 godzin uzbierałem 747 kilometrów i 4645 metrów przewyższeń.

Infografika z serwisu Ride with GPS w postaci kalendarza na październik 2026 z zaznaczonymi aktywnościami. Poniżej miesięczne statystyki. 747 przejechanych kilometrów, 4645 metrów przewyższeń, 1 dzień 16 godzin i 39 minut w ruchu, 18 zarejestrowanych jazd.

111 kilometrów z tego to 9 wyjazdów na zakupy itp., a pozostałe 636 km zaliczyłem dla czystej frajdy. Ani razu nie wyjechałem na moim starym rowerze, obecnie pełniącym funkcję szosówki. Powód tego jest prosty – lasy jesienią wyglądają zbyt pięknie, żeby jeździć po szosach.

Trzy jazdy miały prawie (95) lub ponad 100 km (132 i 117), dwie były w przedziale 50-100 (57 i 68), a cztery poniżej 50.

Wykres „Roczny dystans do października włącznie” z trzema kolorowymi liniami: niebieska dla 2024, pomarańczowa dla 2025 i zielona dla 2026. Przez pierwsze cztery miesiące niebieska jest wyżej, wszystkie spotykają się pomiędzy kwietniem i majem, dalej niebieska jest najniżej, pomarańczowa pośrodku i zielona najwyżej. W sierpniu pomarańczowa przestaje się wznosić i we wrześniu niebieska ją wyprzedza. W październiku pomarańczowa znowu rusza, ale już nie dogania niebieskiej.

W sumie w 2026 przekroczyłem już próg 7 tysięcy kilometrów (o 1,6k więcej niż w analogicznym okresie 2025), ale przeskoczenie ósemki wymagałoby niesamowitego wręcz splotu rewelacyjnej pogody, czasu wolnego od pracy, dobrej formy i pewnie kolejnego podejścia do Świątecznej Pięćsetki.

Reakcje w fediświecie:
silva rerum
silva rerum
@silvarerum@horodecki.net

„silva rerum”, czyli „las rzeczy”.
Blog Łukasza Horodeckiego o różnościach, głównie o jeżdżeniu na rowerze, bezmięsnym gotowaniu i używaniu Linuksa.

126 posts
101 followers

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *