Grzesiek golfista:

Kosiarz umysłów:

Yeti:

Z dziadkiem:

Na traktorku w deszczu:

Testowanie kosiarki na targach:

Grześ buduje drogi:

Plastikowe żniwa:

Z gwiazdkowym triceratopsem:

Na szczęście 2010 to nie tylko rok regresji – więcej grałem na innych polach. Zaliczyłem sześć rund w Binowie i po rundzie w Tokarach, Postołowie i Choszcznie. W Binowie zrobiłem kartę handicapową i zostałem członkiem Polskiego Związku Golfa. Zacząłem z HCP 36, ale zamknąłem sezon z 25,2, głównie dzięki równej setce w Postołowie i 99 w Tokarach.

Nie udało mi się poprawić najlepszych wyników uzyskanych na naszym polu – nadal moja najlepsza dziewiątka to +1, ale za to poszło mi lepiej w turniejach i w całkowitej klasyfikacji Olszewka Cup 2010 zająłem czwarte miejsce (siódme miejsce przed rokiem). Całe szczęście, że liczą się cztery najlepsze wyniki i mogłem odrzucić koszmarne 82 uderzenia, które zagrałem w sierpniu.

Moje wyniki na turniejach w Olszewce

W minionym sezonie udało mi się skompletować sprzęt i teraz mam pełen zestaw czternastu kijów. Drivera Spine, trójkę wood Fybrid, żelaza Di9 (4-SW + AW + GW) uzupełniłem, tak jak planowałem,  hybrydą Fybrid HS 19,5 stopnia – wszystko to z firmy Wilson Staff. Mój stary i wysłużony putter TaylorMade Nubbins doczekał się zmiany gripu i nowego headcovera. Teraz wygląda na nowy i znacznie droższy kij TaylorMade Rossa KiaMa, przynajmniej dopóki nie przyjrzeć się z bliska główce :)

W kupionej przed rokiem torbie przez własną głupotę rozwaliłem zamek w najważniejszej, wodoodpornej kieszeni, a że bez rozprucia połowy torby zamkna nie da się wymienić, skorzystałem z okazji i odkupiłem od znajomega prawie nową torbę SunMountain C-130. Okazało się, że jest znacznie szersza od poprzedniczki i w tej w końcu mogę zmieścić wszystkie potrzebne ciuchy i duperele.

Jak o ciuchach mowa – ciągłe monitorowanie Allegro zaowocowało stertą koszulek polo we wszystkich kolorach tęczy, co spotkało się z całkowitym niezrozumieniem ze strony kobiet mieszkających w moim domu.

Plany na sezon 2011? Grać więcej, odwiedzić kilka nowych pól, zjechać z HCP poniżej 20, grać regularnie poniżej 70 w olszewskich turniejach i nie dać się wyrzucić z pierwszej czwórki Olszewka Cup. To nad czym najbardziej będę musiał popracować, to strona mentalna gry. Zbyt często, zwłaszcza na turniejach, tak mocno staram się skupić na uderzeniu, na którym mi zależy, że zaburzam swój zwykły rytm gry, przez co efekty są opłakane.

Rozkoszne przeżycie. Mistyczne. Kojące. Błogie. Najpiękniejsza chwila. Potem może być już tylko gorzej, ale to się nie liczy, rozpływa się w promieniach słońca, łyku kawy, smaku papierosa.

Gdy dzisiejszego ranka energetycy zaserwowali nam nagłą chwilę bez prądu nie przeczuwałem jakie będzie miała konsekwencje. Wkurzyłem się jedynie, że nie będziemy mogli z Grześkiem obejrzeć „Złotej rączki” i przez myśl mi nie przeszło, że w tym momencie ostatnie tchnienie wydał mój bliski przyjaciel, wierny towarzysz. Po kreskówkach wróciłem do pracy i zabrałem się za włączanie komputerów. Ubik, mój stary desktop, ostatnio na emeryturze ograniczającej się do udostępniania drukarki, nie odpowiadał na naciśnięcie przycisku „Power”. Sprawdzenie okablowania, poprawienie wtyczki w gniazdku itp. nic nie dało. Wykrzesał z siebie tylko krótkie mrugnięcie diodami na pożegnanie.

W pierwszym odruchu chciałem go reanimować, próbując wymienić zasilacz na jeden z trzech, które w martwych pecetach stoją w piwnicy, ale jako dobry przyjaciel pozwoliłem mu odejść, nie przedłużając agonii. Sięgnąłem po leżący na dnie szafy router Asus WL-600g, który dostałem ze dwa lata temu, uparcie odmawiający połączenia się z Neostradą, w nadziei, że po tym jak niedawno zmieniono nam Neo na 1 megabit zacznie w końcu wykonywać swoje zadanie. O dziwo dioda od ADSL zapaliła się błyskawicznie i wystarczyło powalczyć chwilę z podłączeniem drukarki by mógł przejąć obowiązki zmarłego.

Tak więc zimny korpus Ubika stoi na razie obok biurka przy którym siedzę i czeka na zesłanie do piwnicy, a ja mogę tylko poświęcić mu tę notkę, bo to komputer dla mnie znaczący.

To na Ubiku po raz pierwszy zainstalowałem Linuksa. To na nim uczyłem się programowania w PHP zaczynając od psucia i PHP Nuke’a. To na nim pisałem swoje pierwsze skrypty i dłubałem w specach pakietów rpm. Na Ubiku napisałem swoją magisterkę, a moja Żona wyrzeźbiła swoją w LaTeX-u. To na nim spędziłem długie godziny na grze w Quake’a, Homeworld i Neverwiter Nights. Na nim zarobiłem pierwsze pieniądze na robieniu stron. Na Ubiku napisałem wszystkie (poza pierwszą) wersje strony pola. Na nim zacząłem blogować. To Ubik był podpięty do mojego pierwszego stałego łącza.

Trzy i pół roku temu zastąpił go laptop Valis, ale jeszcze do niedawna służył jako narzędzie pracy mojej Żony produkując sprawdziany dla jej uczniów. W ostatniej chwili Żona zdążyła przenieść się na nowego laptopa, ale nie spodziewałem się, że Ubik tak szybko odejdzie z naszego WLAN-u.

Żegnaj, dzielny komputerze. Dziękuję za wszystkie te chwile. Dziwnie cicho w pokoju bez szumu Twojego wentylatora.

W kinie ciągle dopytywał o obiecany popcorn, ale poza tym był nieźle przejęty całą sytuacją. Trzeba było widzieć jego minę, gdy podawał bilety dziewczynie stojącej „na bramce”! :)

W sali się nieco wyluzował, gdy okazało się, że przed ekranem są wystawione zabawki: kręgle, piłki, stolik z przyborami do rysowania i, co najważniejsze, skrzynia z klockami. Ledwo zdążyliśmy zbudować samochód z przyczepką i kawałek ściany z oknami zaczął się seans.

Młody zaczął wciągać „Braci Koala” i popcorn, a mnie w tym momencie dopadło poczucie uleciałej młodości… Tak przecież niedawno mój Ociec zabrał mnie po raz pierwszy do kina na poranek z „Bolkiem i Lolkiem”, a teraz ja sam przyprowadziłem przed duży ekran swoje dziecko… Ech…

Po dwóch odcinkach „Braci Koala” były dwa „Noddiego”, przyszła pora na podwójny „Świat małej księżniczki”. Wtedy Grześ oznajmił: „Nie lubię tej bajki!”, więc zwinęliśmy się z kina :)

Młody twierdzi, że mu się podobało (zwłaszcza „pokon”), ale dodaje, że nie chce jechać znowu, bo raz mu wystarczy ;)

Do łóżka wróciłem o 6:12 wykończony tak, że nie mogłem usnąć. Dwie godziny zapieprzania z szuflą po trzech godzinach snu to wspaniałe doświadczenie.

Grzesiek też czasem pomaga w odsnieżaniu :)

Intensywność grania to jedno, ale liczą się też wyniki. Poprawiłem rekord na dziewiątce z 32 do 29 uderzeń (co ważniejsze, 29 udało mi się zagrać nie tylko na treningu, ale i na turnieju), a na osiemnastce zjechałem do 64. To oczywiście zasługa nie tylko intensywnych treningów, ale i nowego sprzętu, o którym już pisałem. Po wielu, wielu dołkach rozegranych tymi kijami mogę bez wahania stwierdzić, że to był bardzo udany zakup. Wilson Staff Di9 to świetne żelaza, sporo wybaczają, ale nie na tyle, żeby nie pozwalać na kształtowanie lotu piłki przy np. draw (to moja najświeższa umiejętność). Torba, którą z nimi kupiłem też się spisała nieźle. Jest na tyle pojemna, że pozwala zapakować całkiem sporo ciuchów, więc mogę być przygotowany na różną pogodę.

Poza kijami, o których pisałem w wyżej zalinkowanym wpisie, w torbie pojawiła się też trójka wood Wilson Staff FYbrid i driver Wilson Staff Spine 10,5°. Oba kije na regularnym shafcie. Na początku było z nimi ciężko, bo nie miałem doświadczenia w grze drewnami, ale z trójką się dogaduję już prawie zawsze, a z driverem w większości przypadków. Driver ma jedną ciekawą cechę – brzmi hm…. mało elegancko. Najpopularniejsze określenia z jakimi się spotkałem to kopnięty śmietnik i puszka paprykarzu :) Ma to tę zaletę, że na całym polu wiadomo, że właśnie ktoś zagrał Spinem :) Do brzmienia się przyzwyczaiłem, tym bardziej, że okazało się, że piłka nim uderzona leci równie daleko jak zagrane pięknie dźwięczącymi kijami.

Buty Adidas Innolux, którymi chwaliłem się w kwietniu już ledwo dyszą. Zapakowałem je w karton, żeby wykończyć je latem 2010, bo do gry jesienią/wiosną się już nie nadają – puszczają wodę. Okazuje się, że zagranie prawie dwóch tysięcy dołków w jednych butach potrafi je wykończyć :) Na szczęście zanim Innoluksy odeszły na spoczynek kupiłem sobie najlepsze buty jakie kiedykolwiek miałem na nogach: Adidas 360 Tour Limited. Są po prostu rewelacyjne! Wygodne, solidne, trzymają się trawy jak szalone. No i ten wygląd – parę tysięcy punktów do lansu :)

Buty okazały się takie dobre, że żal mi ich było na codzienne granie, więc zostawiam je sobie na ekstra okazje, takie jak turnieje. Na rundy treningowe kupiłem sobie inne Adidasy: 360 Tour 3.0. Też wygodne, też dobrze trzymające nogi przy swingu, ale już nie wyglądają tak szałowo. Co nie znaczy, że są brzydkie, po prostu mają bardziej sportowy design.

No właśnie, turnieje. W poprzednich sezonach grałem w turniejach ze dwa-trzy razy, w każdym przypadku był to luźny, towarzyski turniej otwarcia/zakończenia sezonu. W tym roku wystartowałem w ośmiu zawodach, z czego pięć należało do naszego głównego cyklu turniejów Olszewka Cup. Co prawda raz zostałem zdyskwalifikowany (przez własnego ojca!) – nieznajomość drobiazgów z przepisów się kłania, więc miałem tylko cztery wyniki, co jest minimalną ilością na załapanie się do klasyfikacji ogólnej Cup. Rezultat? Siódme miejsce na 22 sklasyfikowanych i 52 startujących w ogóle. Dla mnie bomba.

W tym roku poszedłem po rozum do głowy i zainwestowałem trochę w golfowe ciuchy. Napatrzyłem się na moich golfbuddies, którym nie przeszkadzały deszcze padające cały maj i którzy nie musieli się ubierać w jakieś dziwne kurtki, gdy zaczynaliśmy granie w marcu i pozazdrościłem im wygody jaką daje odpowiednie ubranie. Dlatego w końcu mam w mojej szafie komplet przeciwdeszczowy, cieniutkie bluzy termoaktywne, windstoppery itp.

Dopóki nie zagrałem paru dołków w typowo golfowych ciuchach, nie wiedziałem, że jest aż taka różnica między nimi, a na przykład zwykłą kurtką przeciwdeszczową. Nie chodzi tylko o odpowiedni krój, który nie przeszkadza w wykonaniu uderzenia, ale także o to, że są znacznie cichsze – nie szeleszczą tak straszliwie jak zwykłe. A spodnie, które sobie kupiłem to po prostu bajka – nie dość, że zajmują mało miejsca w torbie, że zakłada je się w dziesięć sekund bez zdejmowania butów, że wytrzymują naprawdę solidny deszcz, to jeszcze właściwie nie czuje się dodatkowej pary spodni, tak jakbyś się nic nie założyło. Rewelacja. Ale odzieżowym odkryciem sezonu są dla mnie bluzy termoaktywne. Ma to z milimetr grubości (może nawet nie), a wrzucone pod polo, czy windstopper grzeje jak marzenie. Taka bluza, w połączeniu z cienkim swetrem i softshellem, razem w okolicach pięciu milimetrów, pozwoliły mi zagrać osiemnaście dołków w komfortowych warunkach nawet przy -2°C, nie krępując przy tym ruchów. Ech… a ja się tyle czasu szarpałem w kurtkach czy bluzach, w których nie tylko nie mogłem się spokojnie zamachnąć, ale i wyglądałem jak pokraka, a tu przecież o lans chodzi! :)

Dobra rada dla wszystkich początkujących golfistów – zainwestujcie w ciuchy do golfa. Parę porządnych polo (które w przeciwieństwie do zwykłych są krojone pod swing, oddychają, odprowadzają wilgoć od skóry a czasem także odbijają promieniowanie UV), ze dwa windstoppery (jeden z długim, jeden z krótkim rękawem), jakaś bluza termoaktywna i komplet przeciwdeszczowy to podstawa, równie ważna jak buty czy kije (no dobra, kije są trochę ważniejsze, chociaż co ci po kijach, gdy deszcz spędzi cię z pola?).

Tylko nie kupujcie tego w polskich sklepach, bo ceny u nas są koszmarne. Znacznie taniej wychodzi w sklepach internetowych w Wielkiej Brytanii, takich jak mój ulubiony Onlinegolf. Ewentualnie można poszperać na Allegro – czasem się trafi fajna okazja, zwłaszcza gdy się przejrzy dział ze zwykłymi ciuchami. Ludzie potrafią tam wystawić fajne rzeczy, które gdyby trafiły do działu golfowego poszłyby znacznie drożej. A tak można kupić windstopper Callaway z krótkim rękawem za 31 złotych, bluzę Ping za 7,50, czy totalnie odjechany sweter Puma Golf za 76 złotych (nówka z metkami). Sam mam kilka kanałów RSS z wynikami wyszukiwania golfowych marek w Google Readerze i cały czas wyłapuję okazje :)

Najważniejsze wydarzenie sezonu zostawiłem na koniec wpisu. W końcu zagrałem na normalnym, dużym polu! Tak, tak – wreszcie ruszyłem się z Olszewki i odwiedziłem na razie dwa pola – Modry Las i Binowo. Na pierwszym poszło mi lepiej niż ktokolwiek się spodziewał, na drugim gorzej niż się spodziewałem, ale niepowodzenie zrzucam na kiepskie warunki (piątego grudnia nie ma co liczyć na pole przygotowane na tip-top).

Plany na przyszły sezon? Grać jak najwięcej, zagrać par na dziewiątce w Olszewce, na osiemnastce zejść do 60, zrobić kartę handicapową w Binowie (może już w kwietniu), pojeździć po różnych polach, w Olszewka Cup 2010 zająć nie gorszą pozycję niż w tegorocznej edycji, dokupić czternasty kij (Wilson Staff FYbrid HS 19,5°), złamać setkę na dużym polu, dalej wciągać Grzesia w golfa (ma już swój zestaw więc nie ma wyjścia, musi grać :D).

Gram ile się da i są tego efekty – poprawiłem mój rekord na dziewięciu dołkach o dwa uderzenia, a na osiemnastu zagrałem tylko jedno oczko gorzej niż życiówka wypracowana przez cały zeszły sezon o jedno. Trochę zasługi w tym mojego nowego sprzętu, który udało mi się w końcu kupić.

Zrezygnowałem z zakupów w USA (dolar!) i zaraz potem odezwał się do nas polski dystrybutor sprzętu firmy Wilson. Nie mógł trafić lepiej. Wydałem wszystkie odłożone pieniądze i kupiłem zestaw żelaz Wilson Staff Di9 – w sam raz dla średniozaawansowanych amatorów (tak lubię o sobie myśleć :P).

Kije są o niebo lepsze od moich starych Dunlopów. Są trochę dłuższe, więc lepiej pasują do mojego wzrostu. Grają dalej (na dłuższych dołkach zszedłem o kij-dwa!) i więcej wybaczają. Oczywiście nie grają same – nawet takimi cudeńkami ktoś musi machać.

Nie wypadało wsadzać nowego sprzętu do starej torby, więc dokupiłem kolejny bajer: Tour Cart Bag, też Wilson Stafff.

Torba jest strasznie pojemna i bardzo wygodna. Trzy miejsca na podręczne piłeczki, zewnętrzny uchwyt na puttera, rzep na rękawiczkę, 14 przegródek, izolowana kieszeń na napoje, wodoodporna z kieszonką na telefon… Ma więcej miejsca, niż jestem w stanie zająć :)

Na tym miałem skończyć zakupy na ten sezon i cierpliwie odkładać pieniądze na drivera, 3W i jakąś hybrydę, ale nagle rozsypały mi się buty. Nie wytrzymały wzmożonego treningu :) Dlatego musiałem wysupłać kolejne zaskórniaki i kupić nowe buty. Padło na Adidas Innolux.

Nie zdążyłem za dużo w nich pochodzić, więc nie mogę na razie ocenić ich jakości. Z tego, co zaobserwowałem przez tę parę chwil, gdy uderzyłem dla testu kilkanaście piłek, to zapowiadają się na całkiem wygodne i dobrze trzymające się trawy. Zagrałem w nich pierwszą osiemnastkę i jestem zadowolony. Trzymają się trawy jak przybite, dzięki czemu, nawet grając bez rękawiczki, na całą rundę tylko dwoma teeshotami nie trafiłem w fairway. Stopy wróciły z pola w całości i w dobrej formie, więc z wygodą jest w porządku. No i mają znacznie bardziej golfowy wygląd, niż moje stare, całe czarne Adidasy. Kolejne punkty do lansu :)

Ufff… spłukałem się. Mam nadzieję, że poza kilkoma rękawiczkami, jakie zużyje w tym sezonie, to koniec z inwestowaniem w golfa.

Rzeczywiście, w poważniejszym wydaniu ten sport potrafi trochę kosztować. Na szczęście takie wydatki pojawiają się dopiero, gdy się parę sezonu pogra, wciągnie się w łażenie za piłeczką i zdecyduje na zakup czegoś konkretnego. Na początku wystarczają wypożyczane kije, trochę później jakiś tani niemarkowy set dla amatorów czy używany zestaw, odkupiony od znajomego gracza. A grać można na małym, sympatycznym polu, gdzie za 40 złotych można spędzić cały dzień, co serdecznie polecam :D

Łatwo sobie wyobrazić, jakim szokiem była dla nas wiadomość, że jeden z nas choruje na stwardnienie rozsiane…

Rok temu, dzięki możliwości przekazania 1% podatku na wybraną organizację pożytku publicznego, nasz kolega zebrał 21 tysięcy złotych, co przy miesięcznym koszcie leczenia Betaferonem wynoszącym ok. 3500 zł pozwala na sfinansowanie półrocznego stosowania tego leku.

W tym roku również można wesprzeć go przy okazji rozliczania PIT-u. Po wypełnieniu odpowiednich rubryk zgodnie z tymi wskazówkami, pieniądze trafią na konto Polskiego Towarzystwa Stwardnienia Rozsianego. Dane jakie trzeba podać, by trafiły na subkonto naszego kolegi podam zainteresowanym drogą mejlową – mój adres to dakilla@gmail.com.

W imieniu kolegi z klasy proszę, byście rozważyli przekazanie 1% na ten właśnie cel i z góry dziękuję wszystkim, którzy się na to zdecydują.