Do łóżka wróciłem o 6:12 wykończony tak, że nie mogłem usnąć. Dwie godziny zapieprzania z szuflą po trzech godzinach snu to wspaniałe doświadczenie.

Grzesiek też czasem pomaga w odsnieżaniu :)

Dwa lata temu było 250 piłek, w zeszłym roku 478, a w tym?

„Trochę” więcej :) Może to wygląda niepozornie, ale patrzycie właśnie na ponad 1100 piłeczek golfowych :D

Piłeczki w czerwonym wiadrze i luzem to piłki do wypożyczania i na sprzedaż. W drugim wiadrze to range’ówki, czyli piłki treningowe, a w najmniejszym wiaderku kolorowe piłki dla miłośników odmienności :) Na zdjęciu brak jeszcze jednego wiaderka – z najlepszej jakości piłkami, ktre odłożyłem dla siebie :D

i to:

Pierwsze zdjęcie to świat widziany z małej kosiarki-traktorka, którym kosimy roughy, czy miejsca z wysoką trawą, w których teoretycznie nie powinno się lądować, a gdy się wyląduje to nie jest łatwo się stamtąd wydostać. Druga fotka pokazuje koszenie fairwayów, czyli dość krótko przyciętych miejsc, na których toczy się większość gry na polu golfowym. Sprzęt to oczywiście wypas maszynka, którą pokazywałem trzy lata temu. Powinno być jeszcze trzecie zdjęcie, z kosiarką do greenów (króciutko wystrzyżone placki wokół samych dołków), ale ojciec ją zepsuł i chwilowo starą zmienniczką za karę kosi sam :)

Jak widzicie na powyższej ilustracji zawody są dwudniowe – to nowość na naszym polu, wcześniej rozgrywaliśmy tylko jednodniówki, ale że impreza prestiżowa, to trzeba to zrobić porządnie. Łącznie z pieczonym prosiakiem po turnieju w niedzielę. :)

Jako że pomysł ten wpadł mu do głowy cokolwiek późno, od dwóch tygodni kombinujemy ile się da, żeby zdążyć na czas. I tak sporo się udało załatwić – Honorowym Patronatem objął imprezę Prezydent Miasta Bydgoszczy Konstanty Dombrowicz (ufundował też puchar dla zwycięzcy), patronat prasowy objęła „Gazeta Wyborcza” (nie dość, że drukują ogłoszenie o mistrzostwach, to jeszcze puszczają je w dwóch bydgoskich radiach agorowych).

Udało się znaleźć też kilku sponsorów. Co prawda nagrody nie są tak wypasione, jak by nam się marzyło, ale są całkiem przyzwoite. Może gdy impreza wypali i w przyszłym roku zabierzemy się za nią wcześniej to będzie jeszcze lepiej?

Muszę pochwalić się trofeami jakie kupiliśmy dla pierwszej trójki:

Niezłe, co?

Oczywiście negocjacje, zakupy itp. to tylko część pracy. Równie ważne jest odpowiednie przygotowanie pola, więc walczymy ile się da. Tu niestety idzie gorzej – w tygodniu poprzedzającym mistrzostwa Ojcu udało się zepsuć dwie kosiarki, w tym najważniejszą – do greenów :/ Oczywiście nie ma szans, by zdążyć z naprawą przed turniejem, bo oś, która pękła, musi przyjechać ze Szkocji… Ech.. Na szczęście znaleźli się dobrzy ludzie z powstającego konkurencyjnego pola w Myślęcinku, którzy pożyczyli nam swoją kosiarkę. Jak się okazało to mój Ojciec miał rację, kiedy pomagał im ile tylko mógł, a nie ja, gdy się zżymałem, że wspiera konkurencję. Należą im się gorące podziękowania, bez tej kosiarki turniej albo zostałby odwołany, albo najedlibyśmy się wstydu…

No to się wytłumaczyłem, czemu ostatnio nie piszę. Jestem usprawiedliwiony? :)

Na zdjęciu są już wyszorowane i przebrane piłki. W wiaderku są najmniej zniszczone piłki najlepszych firm – do grania dla nas :) Lewa kupka to przyzwoite piłki na sprzedaż i do wypożyczania, a prawa to range’ówki (piłeczki treningowe) i mocniej zniszczone piłki do obsługiwania imprez. Widać tu jakieś 190 sztuk, było o 60-70 więcej ale zanim zdążyłem zrobić fotkę trochę sprzedaliśmy. No i część najlepszych już wsypałem sobie do torby :)

Szacujemy, że w stawie zostało jeszcze ze sto piłek, ale na razie jest za głęboko i bez dłuższych upałów nie ma jak się do nich dostać.

***

Przede wszystkim Żona wróciła do pracy, co oznacza, że cały czas jaki ona spędza poza domem ja spędzam z synem. Nie jest łatwo, ale to dopiero trzeci dzień, więc się dotrzemy (mam nadzieję :D). Radzę już sobie z witaminami, kaszkami, zupkami, mlekiem, jabłkiem, pieluchami, sokami, herbatkami itd. Do tego stopnia, że dzisiaj znalazłem chwilę na blogowanie (jak się łatwo domyśleć, da.killa 2.0 właśnie zalicza poobiednią drzemkę :D).

Jak widać jest już z niego kawał chłopa, a z mojego kręgosłupa strzępy.

***

Na polu robi się spokojnie, trawa odpuściła sobie nieco rośnięcie i można nieco rzadziej kosić. W sobotę zakończyliśmy tegoroczny cykl turniejów, został nam już tylko dodatkowy turniej zamykający sezon, zazwyczaj odbywający się w luźniejszej formule – gra parami, albo tylko dwoma kijami. Nadal próbuję pograć gdy tylko mogę, ale tych momentów jest już coraz mniej, bo to cholerne słońce uparło się, żeby wcześniej zachodzić. Ech.

***

Miałem kilkudniowy okres przymusowej sieciowej abstynencji. Poszły kondensatory na płycie głównej mojego desktopa, który jednocześnie robił za router. Musiałem przełożyć dysk do kompa ojca i chwilowo to on udostępnia sieć w domu. Oczywiście ojciec nie jest za szczęśliwy, bez swojego peceta.

Przy okazji dowiedziałem się, że o ile Linuksy nie mają problemu, z którego dysku chodzą, wystarczy wyedytować fstab i poprawić konfigurację bootloadera. Za to Windows XP nie chciał ruszyć po tym jak dysk, na którym siedzi stał się /dev/hdb. No i teraz nawet gdy jest /dev/hda (poszedłem draniowi na rękę) odmawia startu. Super… o mały włos nie miałbym przez to gotowych kart gry na turniej.

Płyta już wróciła z naprawy, muszę jeszcze kupić nowy wentylator na CPU, bo w starym urwałem jedną łopatkę przy okazji tracąc kawałek paznokcia. Kurcze, kiedyś, mimo że grzebałem w sprzęcie więcej, to wsadzenie palca w wentylator mi się nie zdarzyło. Starzeję się? :)

Okazało się, że jest szansa na odzyskanie pieniędzy jakie miałem odłożone na nowego kompa. Co prawda na raty, ale dobre i to. Całkiem możliwe więc, że będę kupował następcę mojego desktopa. Możecie się więc spodziewać kolejnego wpisu z prośbą o rady, bo w temacie sprzętu zatraciłem orientację już dawno :)

***

Dość często jestem pytany na Jabberze (i trochę rzadziej via e-mail) o programy. Jakie polecam i kiedy będą nowe recenzje. Niestety – czasu brak, na testowanie czegokolwiek a lista zakładek w katalogu TODO ciągle się wydłuża. Może gdy zamkniemy sezon? Wieczorami, gdy nie będę miał da.killi 2.0 na głowie chętnie się pobawię tym i owym, tym bardziej, że trzeba by w końcu obadać Mandrivę 2007.

Jeżeli wypytywanie o wszystko było bezczelnością, to dla takiego numeru brak mi po prostu określenia.

A co na to mój ojciec? Oczywiście pożycza. Arghhhhhhhhhhh…..

Dziękuję też wszystkim, którzy w komentarzach do laptopowych wpisów udzielali mi rad – naprawdę jestem wdzięczny za Waszą pomoc!

Laptopek jest całkiem wypasiony, jak na moje potrzeby oczywiście. Dwurdzeniowy procesor Intel Core Duo T2050 1,6 GHz w połączeniu z 1,5 gigabajta pamięci RAM (zaszalałem i dołożyłem gigabajtową kostkę) daje moc o jakiej mój desktop może tylko pomarzyć. Wreszcie mogę mieć GNOME z wszelkimi przyległościami i bajerami – np. nie muszę rezygnować z Beagle :)

Osiemdziesięciogigqabajtowy dysk SATA, kręcący się z prędkością 5400 rpm mieści w tej chwili Windows XP Home PL, Fedorę 5 i SUSE 10.1. Pojawi się też oczywiście Mandriva, najpewniej po wyjściu wersji 2007.0, czyli całkiem niedługo. Fedorę (nie sprawdziła się) zastąpi najprawdopodobniej Ubuntu, jeżeli instalator z LiveCD okaże się nieco bardziej skłonny do współpracy od tego tekstowego z normalnej instalki (zawiesił się).

Dlaczego Fedora wypada z dysku? Podpadła od początku. Najpierw zraziło mnie to, że przed odpaleniem klikanego instalatora musiałem coś wybrać w trybie tekstowym. Fuj. Potem źle rozpoznała moją matrycę, nie uruchomiła dźwiękówki i zignorowała zupełnie kartę WiFi. No i domyślny zestaw ikon jest wyjątkowo obleśny. Fuj po raz drugi.

A dlaczego SUSE zostaje? Nie tylko zostaje, ale i najprawdopodobniej pozostanie moim podstawowym systemem na laptopie! Tak, tak! Przede wszystkim SUSE 10.1 urzekło mnie wyglądem – graficy wykonali masę świetnej pracy. Od bootsplasha, przez tapety po totalne „utangowienie” – wszystko wygląda naprawdę fantastycznie.

Gdy wieki temu używałem przez chwilę którejś z wersji w okolicach dziewiątki odrzuciły mnie od SUSE KDE-centryczność i nieciekawy wygląd. To że Yast, mimo że udawał klikany konfigurator kilka razy zaproponował mi ręczną edycję pliku też nie pomagało :)

Przejęcie distro przez Novella bardzo pomogło w rozwoju. Na każdym kroku widać dopracowanie – susłowe narzędzia konfiguracyjne są popodczepiane pod gnomowe, XGL odpala się dwoma klikami, wszystko po prostu działa. Właściwie poza kartą WiFi, która wymagała dociągnięcia dwóch paczek ze sterownikiem (ze względu na zamknięty mikrokod nie jest dołączany do instalki – w Mandrivie jest tak samo), wszystko działało od momentu instalacji. Touchpad, karty dźwiękowa i graficzna, rozdzielczość matrycy, skalowanie mocy procesorów – bez grzebania i klikania. Działa i już.

Minusy w porównaniu z Mandrivą to nieco gorsze konfiguratory – Yast ciągle ustępuje Mandriva Control Center. No i pod względem ilości dostępnych pakietów i ich świeżości SUSE zostaje w tyle. Za to lepiej wygląda :)

Teraz wiem, że SUSE jest dystrybucją, którą w ciemno będę polecał gdy mnie ktoś zapyta o Linuksa dla początkującego na równi z Mandrivą, a może nawet bardziej, ze względu na „The Easiest Linux Guide Ever”.

Wracając do laptopa – przeszedł już chrzest bojowy i spisał się na medal. Pierwszy turniej, na którym służył do zrzucania zdjęć z cyfraka na bieżąco i do prowadzenia klasyfikacji z jednoczesną aktualizacją wyników całego Olszewka Cup ma już za sobą. Dzięki temu na finałowy turniej w październiku nie będę tym razem musiał tachać swojego desktopa, by się dowiedzieć kto w 2006 był najlepszy. I o to chodziło! :)

Spojrzałem jednak na listę ostatnich wpisów na „silva rerum” i zawstydzony czasem jaki upłynął od ostatniej notki zabrałem się za pisanie. Tym bardziej, że trochę się działo. W trakcie pisania kilka wydarzeń okazało się jednak zbyt przeterminowanymi, by warto było jeszcze o nich pisać. Z początkowej listy pięciu czy sześciu notek zostały dwie. I do przeczytania właśnie ich zapraszam za chwilkę :)

Tymczasem kilka słów o tym, co tam u mnie w słychać ostatnio:

da.killa 2.0 rośnie. Jak szalony. Przybiera na wadze jak jakiś brojler :) Właśnie dobija do czwartej „miesięcznicy” narodzin i ma około ośmiu kilogramów. Jak łatwo się domyśleć ta waga daje nam w kość, oj daje… Jest co nosić :)

Grzesiek ostro zabiera się za siadanie, uwielbia być samolotem i kocha śpiewanie do ucha rodzicom o barbarzyńsko wczesnych porach :)

Muszę przyznać, że nieco mnie przeraża perspektywa październikowego powrotu Żonki do pracy i mojego samodzielnego zajmowania się Grzesiem. Tak razem to się fajnie zajmować dzieciakiem, bo zawsze mam przy sobie Żonkę, która pomoże i podpowie. Nie ma co panikować, trzeba się będzie zajmować, to się będę zajmować. I już. (Twardziel ze mnie, co? :D)

***

Pole już odżyło po suszy – wystarczył tydzień z deszczem. Nie tylko odżyło, ale i oszalało – trawa rośnie jak dzika, cały czas trzeba kosić. Coś w stylu majowo-czerwcowego szczytu. Po tym jak odwykłem od koszenia przez długotrwałą suszę ciężko mi się przestawić na tak intensywny cykl, ale nie ma że boli. Jak nie skoszę, to następnego dnia będzie gorzej. :/

***

Zabrałem się za granie. Gdy tylko mogę łapię kije i lecę zagrać chociaż dziewiątkę. No i są tego skutki – najpierw zszedłem z wynikiem do 73 uderzeń, a wczoraj zrobiłem 69 – trzy piątki, dziesięć czwórek, cztery trójki i jedną dwójkę. Oczywiście jestem zachwycony wynikiem, tym bardziej, że mój plan na ten sezon zakłada dojście do regularnego grania 72 uderzeń, czyli czterech uderzeń na dołek.

***

Tak to właśnie wygląda – Grzesiek, pole, golf, Grzesiek, pole, golf…