Wersji 2.7 używam od czasu drugiej lub trzeciej bety na  nowej stronie pola golfowego, którą od jakiegoś czasu próbuję wymęczyć, więc miałem okazję zapoznać się z nowinkami i właśnie dlatego nie mogłem się doczekać oficjalnego wydania. Jeszcze niedawno byłem przekonany, że praca na WordPressie z serii 2.6 to przyjemność i wygoda, ale gdy przeskoczyłem kilka razy na niego po dłuższym kontakcie z  2.7, to miałem wrażenie jakiegoś zacofania i paskudnej niewygody.

Jeżeli nie wierzycie, że jedno wydanie może tak znacząco podbić używalność silnika blogowego, to zapraszam na film:

Moje ulubione ficzery to możliwość dostosowania dashboardu i ekranu edycji do włąsnych upodobań – blogowanie dzięki temu stało się jeszcze wygodniejsze. Oczywiście aktualizacja wbudowana w silnik czy instalacja wtyczek bez zabawy z ftp też są fajne, tak samo jak nowe menu czy zarządzanie komentarzami… Ech, dużo dobrego dali :)

Przy okazji: ostatnio ekipa WordPress stara się mocno w temacie klipów promujących soft. Poprzedni, zapowiadający wydanie 2.7, też miał co nieco z trailera filmowego:

„This time, it’s personal” :)

Wszystkich WordPressowców zachęcam do aktualizacji, a pozostałych bloggerów do oglądania filmów i cichutkiego jęku zazdrości: „ech… gdyby moja platforma blogowa tak wyglądała i działała…” :p

Gwiezdne Wrota

Co jakiś czas bywalcy pokoju linux@chat.chrome.pl starają się na coś mnie namówić, ale udawało mi się wywinąć. Nie zawsze jestem taki twardy, więc czasem dam się do czegoś przekonać. Tak było z dwiema „gwiezdnowrotowymi” produkcjami: „Stargate: SG-1″ i spinoffem tegoż, „Stargate: Atlantis”, tym bardziej że najpierw Hoppke, a potem Rash wsparli mnie w moich ciężkich czasach SDI i umożliwili oglądanie przy pomocy protokołu DVDoPP, czyli DVD over Poczta Polska :)

Obu seriali raczej nie trzeba nikomu przedstawiać, ale na wszelki wypadek kilka słów wystukam. „SG-1″ powstał na bazie filmu fabularnego „Stargate” z Christianem Slaterem Jamesem Spaderem i Kurtem Rusellem, który najlepszy IMHO nie był, ale wprowadził interesujący wszechświat z obcymi pasożytami w roli egipskich bogów.

„SG-1″ bardzo sprawnie rozwinął ten pomysł i zyskał sporą, zasłużoną, popularność. Nic dziwnego, że utrzymał się na antenie przez 10 lat! Owszem, zdarzały się gorsze i lepsze sezony, ale z przyjemnością stwierdzam, że trzymał poziom i nie zawiodłem się na nim. Amanda Tapping grająca Samanthę Carter też pewnie się do tego przyczyniła ;)

Po dobrych doświadczeniach z „SG-1″ ochoczo rzuciłem się do oglądania spinoffa, czyli „Stargate: Atlantis”. Przeniesienie akcji w nowe miejsce, do galaktyki Pegaza, pojawienie się nowych wrogów i nowego zestawu gadżetów i sprzętu dobrze posłużyło światu „Gwiezdnych Wrót”. „SG:A” przewietrzyło i odświeżyło co trzeba podnosząc jeszcze przyjemność z śledzenia serii. Kolejnym bonus pojawił się razem z obecnym, czwartym już sezonem – odeszła suchawa dr Weir i jej miejsce zajęła… tak! Sam Carter! Na dodatek nowym głównym łapiduchem została całkiem mniam dr Keller, grana przez Jewel Staite (o niej jeszcze parę słów się w tym wpisie pojawi, przy okazji zupełnie innego serialu).

Jeżeli ktoś nie oglądał wcześniej ani „SG-1″, ani „SG:A” i właśnie postanowił nadrobić braki, to ma przed sobą masę frajdy – 10 sezonów pierwszego serialu, po 20 odcinków każdy. Odcinek to jakieś 40 minut. Po doliczeniu prawie czterech sezonów spinoffa mamy ponad tydzień oglądania bez przerwy! W sam raz zadanie na ferie (ktoś jeszcze ma, czy już „po ptakach”?).

Kroniki Sary Connor

Kolejnym serialem, na który dałem się namówić w linux@chat.chrome.pl jest „Terminator: The Sarah Connor Chronicles”. Tym razem siłą przekonywania popisał się harnir, który zmusił mnie do obejrzenia dwóch pierwszych odcinków. Oczywiście się wciągnąłem… :)

Serial przedstawia historię alternatywną dla trzeciej części filmowego cyklu „Terminator”. Sara, John i opiekująca się nimi terminatorka Cameron skaczą o parę lat do przodu do roku 2007 (dzięki czemu omijają śmierć Sary na raka) i jak zawsze próbują zapobiec powstaniu Skynetu i przeżyć starcia z kolejnymi blaszakami. Jeżeli ktoś nie jest ortodoksem uznającym jedynie pierwsze dwie części macierzystej trylogii (albo nawet tylko pierwszą) i ma frajdę z oglądania także T3, to powinien się dobrze bawić przy „Kronikach…”. O ile nie ma uczulenia na narrację z offu (ja mam, ale pogodziłem się z tym gadaniem w okolicach czwartego odcinka).

OK, przyznaję bez bicia, początek serii był przeciętny, i do kilku rzeczy można się było przyczepić (czy to mi się coś pozajączkowało, czy zgodnie z teoriami wyłożonymi w filmach sama głowa terminatora nie powinna się przenieść w czasie?) ale rekompensowali to nieźli aktorzy, przyzwoite efekty i ciekawe postaci (pan z FBI jest zdecydowanie moim faworytem). No i oczywiście terminatorowe uniwersum, za którym można już było zatęsknić (a na „czwórkę” się raczej nie zanosi, dopóki Arnie bedzie siedział w polityce).

Po słabszym starcie (w pewnej chwili bałem się, że będzie z tego jakieś „Terminator Hills 90210″ gdy wątek szkolny zaczął się rozrastać) wszystko najwyraźniej zmierza ku lepszemu, bo piąty i szósty odcinek były znacznie ciekawsze od poprzednich czterech. Nie chcę spojlerować za bardzo, więc napiszę tylko, że spora część akcji szóstego dzieje się po Dniu Sądu, przy okazji pojawienia się w piątym nowej postaci. No i metalowa panienka chyba zaczyna kręcić swoje lody na boku…

Mam nadzieję, że dalsze części będą przynajmniej tak dobre jak ostatnie, no i że FOX nie zawiesi nadawania w połowie sezonu, jak to się stało z serialem o którym już za chwilę.

Techniczny offtopic

W tym momencie pora na małe info dla niewtajemniczonych pt. „Jak oglądać nowe seriale nadawane w USA nie czekając kilku lat na polską premierę”. Od razu zaznaczę, że kwestia legalności czynności, które opiszę poniżej jest… powiedzmy że wątpliwa. Osobiście uważam, że o ile ściąganie filmów kinowych i muzyki jest bezdyskusyjnie kradzieżą, to w przypadku seriali owa bezdyskusyjność jest rozmyta, pewnie przez moje poczucie pokrzywdzenia geograficznego w tym temacie oraz przez fakt darmowego udostępniania seriali przez nadawców (wiem, wiem – reklamy w trakcie odcinków, ale…).

No dobra, to jak oglądać te seriale? Przede wszystkim trzeba pamiętać, że „Stargate: Atlantis” jest nadawany w USA w piątki, a „The Sarah Connor Chronicles” w poniedziałki. W „Ye Olde Torrente Shoppe”, jak mawiają w linux@chat.chrome.pl, dostępne są w okolicach 10 następnego dnia.

Wchodzimy na ulubiony szwedzki serwis z torrentami i przechodzimy do działu TV. Wybieramy interesujący nas serial (i sezon), po czym sprawdzamy czy jest już nowy odcinek. Szukamy oczywiście wersji z HD w nazwie. Nie ma co ściągać wypasionych gigabajtowych wydań – ~350 megabajtów to odpowiedni rozmiar dla czterdziestoparominutowego epizodu, pozwalający zachować niezłą jakość przy zadowalającym czasie ściągania. Warto trzymać się torrentów uploadowanych przez uznanego użytkownika (takich rozpoznaje się po zielonej ikonce jolly rogera przy nicku). W ostateczności można po prostu wybierać kierując się ilością seedów.

Teraz wystarczy trochę zaczekać, zazwyczaj niedużo – tuż po premierze odcinki popularnych seriali cieszą się sporym wzięciem, co zapewnia brak problemów ze źródłami czy transferem (gdy ostatnio ściągałem osiemnasty odcinek czwartego sezonu „SG:A” miał ponad 13,5k seedów!).

Pokrzywdzeni językowo nie muszą się spieszyć – dzień lub dwa (czasem dłużej) trzeba zaczekać na pojawienie się napisów na Hataku. Osobiście nie czekam, ściągam za to napisy po obejrzeniu, by po zebraniu połowy sezonu zarchiwizować go na DVD w formie pozwalającej na pokazanie osobie nie władającej angielskim. Dla pobierających napisy z wyżej wymienionego źródła mam mały bonus: aby nie śledzić całego kanału RSS przygotowałem sobie rurkę na Yahoo! Pipes, która wyłapuje z tegoż feedu jedynie pozycje z „stargate” lub „sarah” w nagłówku. Wygodne narzędzie, które łatwo zmodyfikować i dopasować do własnych potrzeb, gdy ktoś chciałby filtrować inne seriale.

„Serenity” vs. „Firefly”

Wśród seriali proponowanych mi w pokoju linux szczególnie często pojawiał się „Firefly”. Tytuł nie był mi obcy, kojarzyłem go, bo słyszałem często ochy i achy geeków rozpływających się nad nim, natrafiłem też na informację o próbach ratowania serialu przez fanów, gdy FOX zawiesił go w połowie pierwszego sezonu.

Jednak za każdym razem, gdy ktoś proponował mi „Firefly” przypominało mi się gdy jakiś czas wcześniej trafiłem gdzieś w tv na „Serenity” – film, o którym wiedziałem, że był kontynuacją, a raczej zamknięciem „Firefly”.

Pamiętałem o histerii fanów, więc zabrałem się za oglądanie filmu i się srodze zawiodłem. Film okazał się przeciętną produkcją S-F. Osadzoną w niczym nie wyróżniającym się świecie, z postaciami, których nie miałem okazji poznać i których motywów nie było mi dane zrozumieć.

„Serenity” bardzo brzydko traktuje tych, którzy nie znają serialu – nie ma żadnego wprowadzenia w świat, nie poznajemy historii bohaterów (poza River, ale i tak szczątkowo). Nie ma szans na zrozumienie dlaczego Mal tak chętnie wpakował się w pułapkę dla ratowania Inary czy kim dla załogi był Book. Może gdyby film zaczynał się od planszy z napisem «Oglądać tylko po „Firefly”!!!» to nie traktowałbym go tak brutalnie, ale tak nie było więc zraziłem się nie tylko do „Serenity” ale i samego serialu. Jak się okazało dużo później – niesłusznie.

Jak to się stało, że mimo mojego uprzedzenia sięgnąłem jednak do „Firefly”? Przez kobietę, oczywiście :) Gdy zacząłem oglądać „Kroniki Sary Connor” przede wszystkim zwróciłem uwagę na dwie występujące tam panie. O ile samą Sarę, czyli Lenę Headey od razu rozpoznałem jako królową Gorgo z „300″, to dłuższą chwilę mi zajęło skojarzenie terminatorki chroniącej Johna Connora. No dobrze, przyznaję się – nie skojarzyłem jej sam, a z pomocą IMDB. Po kliknięciu na nazwisko Summer Glau, bo tak się owa dziewczyna zowie, zauważyłem w jej filmografii „Firefly”. Ponieważ to był drugi taki przypadek w ciągu krótkiego czasu (niedawno sprawdzałem dorobek wspomnianej wyżej Jewel Staite z SGA) doszedłem do wniosku, że trzeba dać serialowi szansę.

Zabrałem się za oglądanie i wsiąkłem totalnie. Gdyby nie obowiązki, żona i dziecko to machnąłbym „Firefly” za jednym posiedzeniem. Zupełnie inna bajka! Ciekawa koncepcja połączenia s-f z westernem, które choć wydaje się karkołomne tu wyszło całkiem nieźle i bez zgrzytów. Interesujące uniwersum, intrygujący zestaw głównych bohaterów, dobrze zachowane proporcje między wątkiem głównym a odcinkami z samodzielnymi historiami, zarysowane tajemnice do wyjaśnienia (River, przeszłość Booka, goście z niebieskimi łapami itd.) i… koniec. Stacja zawiesza serial w połowie sezonu. Wcale się nie dziwię, że fani tak walczyli o kontynuację, szkoda że się nie udało.

Futurama

Znowu muszę się przyznać do zaległości, tym razem jeszcze bardziej wstydliwych. Przez długi czas słynną „Futuramę” znałem jedynie z kilku niekompletnych odcinków, tekstów w sieci czy opowieści znajomych. Wiem, wiem, shame on me.

Z okazji wyjścia kinówki pt. „Futurama: Bender’s Big Score” postanowiłem nadrobić braki i rzuciłem się do oglądania. Pięć sezonów (przy okazji: pierwszy raz spotkałem się z tak pokręconą ilością odcinków w poszczególnych sezonach) pochłonąłem błyskawicznie. Na szczęście trafiło w okolice świąt, więc mogłem poświęcić na „Futuramę” nieco więcej czasu niż w zwyczajne dni. A i tak moja Żona pewnie miała już dosyć tego, że ciągle siedziałem przy komputerze i oglądałem jakieś kreskówki :)

Pewnie byłem ostatnim, który nie widział „Futuramy”, więc nie ma większego sensu rozpisywanie się o serialu, bo wszyscy wszystko wiedzą. Napiszę tylko, że zakochałem się z miejsca i ubawiłem się doskonale. Z przyjemnością dodam, że pełnometrażowa wersja okazała się równie znakomita. Teraz czekam na obiecany powrót serialu.

Na koniec

Ufff… w końcu to napisałem. Obiecałem go 5. lutego, więc wystukanie tych 11k znaków z hakiem zajęło mi prawie trzy tygodnie. Oj, w kiepskim stanie jest moja blogowa forma. No cóż, zawsze mogę się wytłumaczyć, że to przez rozrośnięcie wpisu o „Firefly” do notki o różnych serialach. Huh! Właśnie wydrukowałem sobie ten wpis do korekty, jeszcze przed wstawieniem zdjęć – 3,5 strony… chyba przesadziłem :) Mam tylko nadzieję, że mimo długiego czasu w jakim powstawała po kawałku ta notka i jej długości, udało mi się jakoś ją składnie wystukać i bez większych błędów językowych :)

Na zakończenie dziękuję serdecznie wszystkim, którzy wierzyli, że skoro obiecałem, to coś jednak z siebie wyduszę, a zwłaszcza tym, którzy brutalnymi słowy mnie poganiali :) Biorę się do płodzenia następnego wpisu, postaram się by był chociaż trochę krótszy :)

Ufff… półtora miesiąca bez blogowania – tak długiej przerwy jeszcze nie miałem. Sam nie wiem dlaczego nie pisałem. Nie dla tego, że nie miałem o czym, albo że nie chciało mi się pisać. Wręcz przeciwnie – kolejne notki układały mi się w głowie, ale gdy siadałem przy komputerze by je tu wrzucić pojawiała się blokada. Nie udało mi się nawet zabrać za ostateczną korektę wpisu, który gotowy 90% wisi w szkicach od ponad trzech miesięcy…Po prostu popadłem w jakieś zimowe odrętwienie. Nie minęło do dzisiaj, ale postanowiłem z nim walczyć i zmusić się do zapisania chociaż części tego co chciałem „blognąć”. Część wpisów przepadła, ale myślę, że kilka się uda mi z siebie wycisnąć. Hmm… najlepiej będzie, jak postawię się w sytuacji bez wyjścia i zapowiem notki, które zaplanowałem. Dzięki temu nie będę mógł się wywinąć :)

O czym w najbliższym czasie będzie można przeczytać na „silva rerum”? O tym, jak niepotrzebnie dałem się zniechęcić filmowi „Serenity” do serialu „Firefly”, którego był kontynuacją. O tym, że „Blade Runner. Final Cut” ssie, ale i tak wydanie kolekcjonerskie „Łowcy Androidów” rządzi rulezem. O mojej religijnej drodze życiowej. O najsmakowitszym blogu w polskiej blogosferze. Zdradzę też, na jakim filmie beczałem jak bóbr (sic!). Oczywiście możecie liczyć też na jakieś świeże zdjęcia da.killi 2.0. Polecę też ze dwa-trzy programy i podzielę przepisem na świetne żeberka.

No tak. Łatwo było to zapowiedzieć, ale teraz trzeba będzie się przemóc i to wszystko tu wklepać :)

Zacznijmy od środka – aby dodać tagi do wpisu wystarczy wpisać je w odpowiednie pole formularza oddzielając poszczególne tagi przecinkiem. Proste, ale może być prostsze. Po co wpisywać w kółko te same tagi, gdy możemy je szybciej wyklikać? Wystarczy zainstalować plugin Click Tags i sprawa załatwiona.

No to teraz trzeba wyklikane tagi jakoś wyświetlić. Służy do tego taka składnia:

<?php the_tags(‘before’, ’separator’, ‘after’); ?>

Funkcja przyjmuje trzy parametry: ciąg poprzedzający listę tagów, oddzielający tagi i zamykający listę. U mnie to wygląda tak:

<?php the_tags(‘<strong>Tagi: </strong>’, ’, ’, ‘.’); ?>

Zwykła lista to nie wszystko, obowiązkowa w czasach Web 2.0 jest przecież „chmura tagów”. Ja wrzuciłem ją sobie do lewego sidebara i pokazuje tylko w czasie przeglądania postów oznaczonych konkretnym tagiem. O, na przykład tutaj.

Aby po prostu wyświetlić chmurę wystarczy użyć

<?php wp_tag_cloud(); ?>

Sposób wyświetlania można regulować. Do dyspozycji mamy cały pakiet przełączników, pełną ich listę znajdziecie na odpowiedniej stronie na wordpress.org.

W jaki sposób ograniczyłem pokazywanie chmury do wyłącznie strony pokazującej wpisy oznaczone konkretnym tagiem? Wykorzystałem sposób znaleziony na blogu Nathana Rice’a – zamknąłem wyświetlanie chmury w warunku is_tag():


<?php if (is_tag()) { // jeśli to tag
wp_tag_cloud('smallest=8&largest=22');
} ?>


Ten sam sposób posłużył mi do wyświetlenia tagu w nagłówku strony. Dorzuciłem to po prostu do całego ciągu rozpoznawania rodzaju strony archiwum:


[...]
<?php } else if(is_tag()) { ?>
<h2>Posty oznaczone tagiem "<?php single_tag_title(); ?>"</h2>
[...]

Na koniec dorzuciłem sobie wtyczkę WP 2.3 Related Posts, która na podstawie listy tagów wypisuje podobne wpisy. Jej działanie możecie obejrzeć pod każdym otagowanym postem na „silva rerum” (a pod nieotagowanymi jej niedziałanie :D).

Mam tylko nadzieję, że komuś się ten powyższy poradnik przyda i nie rozpisywałem się na próżno :)

Jeżeli ktoś z ciekawości zerknął przed chwilą w źródło „silva rerum” pewnie zobaczył, że działa już na nowej wersji, wszystko dzięki genialnemu pluginowi WordPress Automatic Upgrade , który pozwala na upgrade silnika w paru klikach. Każdy, kto kiedyś ręcznie aktualizował WordPressa z pewnością doceni WPAU.

Z tego co widzę wtyczki, których używam wydają się działać bez problemu z nowym silnikiem, jedynie MyDashboard rzuca w jednym miejscu błędem SQL. Mam nadzieję, że szybko to zostanie poprawione i będę mógł zaktualizować wtyczkę. O nowej wersji pluginu dowiem się oczywiście dzięki kolejnej nowej funkcji WP – powiadamianiu o nowych wersjach wtyczek. Mogę więc zrezygnować z WP Plugins Tracker.

Jeżeli spojrzycie pod ten wpis zauważycie pierwszą widoczną z zewnątrz zmianę na „silva rerum” jaką przyniósł upgrade, czyli listę tagów. Przydałby mi się teraz jakiś ochotnik, który przysiadłby i otagował te 1043 posty :) Nie będzie lekko – na przypisanie do odpowiednich kategorii czeka od przeprowadzki z joggera jeszcze z 400-500 wpisów :)

Muszę się jeszcze zastanowić jak w stopce zmieścić chmurę tagów (a  może wcale jej tam nie wsadzać?) i sprawdzić, czy da się tagi przerzucić do sidebara, pod kategorie (przy prostym kombinowaniu się nie dało). Ale to chyba w jakiś spokojny wieczór po sezonie…

Przy okazji garść statystyk – napisanie 1k notek zajęło mi 1164 dni, co daje 1,14 0.88 wpisu dziennie. Przez ten czas napisaliście 8049 komentarzy, czyli średnio każdy wpis był komentowany 7,86 razy.

Nie mam niestety statystyk dotyczących ruchu na blogu od momentu powstania, ale mogę powiedzieć co nieco o tym co się tu działo od chwili przejścia pod obecny adres, czyli od 26 lutego 2007.

Przez ten czas Google Analytics naliczyły 50134 wizyt i 72315 odsłon. Daje to jakieś 380 wizyt i 550 odsłon dziennie. Nie za dużo, ale pocieszam się tym, że FeedBurner zlicza ponad 400 subskrybujących kanał RSS i tym, że 115 osób prenumeruje „silva rerum” przez 10przykazań.

2.41% odwiedzających trafiło tu z pomocą wyszukiwarek, 34.81% z linków na innych stronach a 12.78% bezpośrednio.
Najpopularniejsze wpisy to:

1. Nie, nie gra – maj 2007
2. Dungeon Keeper 2 pod Windows XP – kwiecień 2006
3. iGoogle – maj 2007
4. Bosak i Lepper u Wojewódzkiego – marzec 2007
5. Ciasto bananowe lipiec 2006
6. Spider-Man 3 – czerwiec 2006
7. Zapiekanka z brokułami grudzień 2004
8. Dzień z Super Mario Bros. marzec 2007
9. MPlayer pod Windows wreszcie z GUI – październik 2006
10. Kalendarz Google na pulpicie Gnome – maj 2007

Przy okazji numeru jeden na powyższej liście miałem okazję przekonać się, jak działa „wykop efekt”.

Przez dwa dni link do wpisu o zabezpieczeniach nowej płyty L-Dópy wisiał na głównej stronie Wykopu co zaowocowało 1724 odsłonami z tego źródła. Dużo? Może, ale w porównaniu z  2205 odsłonami jakie zawdzięczam pojawieniu się tego samego linka na 7thGuard.net okazuje się, że polski Digg nie stanowi takiej siły jak oryginał.

Poza kilkoma evergreenami czytacie na „silva rerum” głównie świeże wpisy – o ile w pierwszej dziesiątce najpopularniejszych wpisów pięć pochodzi sprzed założenia statystyk, drugiej są tylko dwa: Zupa serowa i Coleslaw jak w KFC. Jak widać, największym wzięciem cieszy się tematyka kulinarna :) Potwierdzają to najpopularniejsze zapytania do wyszukiwarek, z jakich trafiają tu odwiedzający:

1. igoogle
2. ciasto bananowe
3. zupa serowa
4. coleslaw
5. napisy do spiderman 3
6. zapiekanka
7. lepper u wojewódzkiego
8. dungeon keeper 2
9. silva rerum
10. kursory

Druga dziesiątka to: wiosna, mplayer windows, słit blogasek, mplayer, lepper u wojewodzkiego, zapiekanka z brokułami, gołe małolaty, horodecki, oxycort, chick i gonna fever.

W sumie odwiedziło mnie 37909 osób. 52.62% z nich używa Firefoksa, 28.55% Internet Explorera a  13.80% wybrało Operę.

80.43% wejść odbyło się spod Windows, 18.34% spod Linuksa. Trzeci jest MacOS z 0.90% .

Na koniec pochwalę się, że decyzja o wybraniu szablonu dopasowanego dla rozdzielczości od 1024×768 wzwyż okazała się trafna – mniej niż 4% odwiedzających używa niższej rozdzielczości.

To tyle statystyk na dzisiaj, pora na najważniejsze. Dziękuję wszystkim odwiedzającym – bez Was nie starczyłoby mi zapału do wystukania 1k postów. Dziękuję i zapraszam do dalszego zaglądania na „silva rerum”.

Wpadłem w jakieś takie umysłowe i emocjonalne otępienie, z którego dopiero się wygrzebuję (przynajmniej mam nadzieję, że to koniec…), a które to m.in. blokowało moje podejścia do blogowania. A tu jak na złość temat za tematem miałem. Siadałem, odpalałem edytor i aż się wzdrygałem na samą myśl o pisaniu. Teraz też nie jest mi lekko złożyć jakieś zdanie, a zazwyczaj nie mogę się na to uskarżać.

Co się u mnie działo w dużym skrócie:

• Zabraliśmy da.killę 2.0 na wycieczkę do ZOO. Było po prostu świetnie, mały się dobrze bawił, chociaż większe zwierzaki go onieśmielały).

  

• Jak zwykle wkurzyły mnie święta, na szczęście nie musiałem siadać do wielkanocnego śniadania itp. (dzięki rodzinko za układ „ja nie marudzę, wy mnie nie zmuszacie”).
• Dobiła mnie Trójka (nie dość, że zrobili jakieś ultraobchody rocznicy śmierci JP2 z Pośpieszalskim, którego nie trawię, to jeszcze zamiast zostać przy tradycyjnej „muzyce ciszy” w Wielkim Tygodniu, zaczęli puszczać jakieś religijne pieśni) i teraz mam awersję do słuchania radia.
• Kilku znajomych postanowiło mnie podrażnić i mimo wiedzy, że nie jestem katolikiem postanowiło uraczyć mnie życzeniami. Naprawdę zabawne…
• Grzesiek dorobił się kolejnego fotelika (i różowego kasku w biedronki) i teraz jeździ z mamą na rowerze.
• Dzwoniłem na policję, bo nasz miejscowy żulik wkurzony na to, że nie sprzedałem mu flaszki po zamknięciu sklepu, rozwalał nam bramę i między sztachetami utknęła mu noga (niestety zwiał, zanim przyjechał radiowóz).
• Mam problemy z lewym nadgarstkiem – co chwile mi szwankuje po większym obciążeniu. Doszło do tego, że gram w golfa z bandażem elastycznym pod rękawiczką…
• TIR zerwał nam linię telefoniczną, przez co cała wieś przez dzień była odcięta od świata.
• Żona miała wypadek (trafiła między TIR-a a traktor z przyczepami) i Pandę czeka solidny remont. Na szczęście Żona jechała bez Grzesia, a i jej samej się nic nie stało.

  

• Moi rodzice mieli trzydziestą rocznicę ślubu i wysłaliśmy ich z tej okazji na randkę (pomysł mojej żony). „Testosteron” + kolacja w porządnej restauracji. Albo udają, albo rzeczywiście byli zachwyceni.
• Mieliśmy pierwszą dużą imprezę w tym roku. Wszystko wyszło jak należy, to dobrze wróży temu sezonowi.
• 22. Grzesiek skończył rok, ale o tym może napiszę coś więcej w osobnej notce.
• 28. minął rok mojego niepalenia. Przez ten czas zapaliłem tylko jednego papierosa – równo sześć miesięcy wcześniej, żeby sprawdzić czy fajki są tak dobre jak pamiętałem (są jeszcze lepsze) i  czy dam radę wytrzymać mimo takiej pokusy (wytrzymałem).
• 29. dobiłem do trzeciej rocznicy blogowania.

No, to teraz muszę się zabrać za elvisową notkę, która miała się tu pojawić w zeszłym tygodniu. Żadna blokada nie usprawiedliwia miesiąca bez Króla :)

Użyłem pluginu WordPress OpenID Plugin z VerseLogic, bo polecany przez smoka OpenID Comments for WordPress najwyraźniej ma problemy z obsługą przekierowań w pliku yadis.xrdf więc za dużego wyboru nie miałem :)

W razie natrafienia na jakiś błąd z tym ustrojstwem związany proszę o informacje i z góry dziękuję.

***

Przy okazji pisania o technicznych zagadnieniach związanych z komentarzami na blogu dorzucę ze dwa słowa na temat walki ze spamem.

Niedługo po przenosinach z Joggera na WordPress zaczęły się pojawiać spamowe komentarze. Wtedy znalazłem wtyczkę Spam Karma, rozwiązanie któremu jestem wierny do dzisiaj. Sprawdza się nieźle, nawet gdy w szczycie musiała sobie radzić z ponad setką spamów dziennie. Wiem, że to i tak niedużo, ale taka popularność mi zdecydowanie wystarcza – i tak miałem problemy z przeglądaniem wyłapanych komentarzy w poszukiwaniu false positives (ze dwa razy się zdarzyły).

Rozglądając się po sieci za innymi rozwiązaniami trafiłem na plugin Bad Bahavior, odcinający spambotom dostęp do strony. Gdy się okazało, że może uzupełniać Spam Karmę nie zastanawiałem się dłużej. Teraz SK zajmuje się co najwyżej kilkunastoma spamami dziennie, a BB blokuje około pięciuset prób tygodniowo. Zrobiło się przyjemnie. Do czasu.

Ostatnio pojawiły się spamy, których nie blokuje BB, a Spam Karma wrzuca do moderacji. Właściwie nic strasznego – ot co jakiś czas trzeba kliknąć na przycisk wrzucający wszystkie moderowane do spamów i po sprawie. Nic strasznego, ale upierdliwe to jednak jest.

Wszystkie te spamy pojawiają się pod postami mającymi przynajmniej miesiąc-dwa, dlatego pomyślałem o automatycznym wyłączaniu komentowania wpisów starszych niż np. 30 dni. Znalazłem nawet odpowiednią wtyczkę… i się zawahałem. Ktoś przecież może chcieć dopisać coś do starszego wpisu, czasem się to przecież zdarza. Co prawda nie za często, ale zdarza. Dlatego się zastanawiam – z jednej strony ułatwiłoby mi to życie i utrudniło życie spamerom, ale z drugiej strony uniemożliwiam Czytelnikom reakcję na posty…

No i stąd właśnie moje pytanie – co sądzicie o takim rozwiązaniu? Będę wdzięczny za wszelkie opinie na ten temat.

1. Pająki. Boję się panicznie. Wystarczy, żebym zobaczył jakiegoś w TV, a już czuję jak po mnie łażą. Brrrr… Z tego powodu w czasie grzybobrania cały czas macham przed sobą jakimś kijem – wszędzie czyhają pułapki tych paskudztw.
2. Pierwsze pieniądze zarobiłem na sprzedaży margaretek, które się rozpleniły w naszym ogrodzie.Wykopaliśmy z bratem kilka brył i sprzedawaliśmy przed domem. Nawet jeden z nas (nie pamiętam który) jeździł na rowerze po wsi i robił reklamę. Z tego co wiem, to w jednym ogrodzie we wsi ciągle rosną margaretki spokrewnione z kupionymi od nas. Zarobione pieniądze pewnie wydaliśmy na oranżadę :)
3. W czasie studiów pracowałem między innymi w bydgoskim klubie „Sanatorium” w charakterze „człowieka od komputerów”, co miało tę niebagatelną zaletę, że poza siedzeniem przy kompie i grzebaniem w różnych programach można było liczyć na piwo czy drinka gratis, czasem też trafiało się coś do palenia. Poza siedzeniem przy kompie wieszałem też plakaty, przekradanie się po nocy po mieście i partyzanckie plakatowanie miały swój urok, ale gdy było mroźno robiło się niemiło. Wtedy można było wpaść do klubu na kieliszeczek jarzębiaczka :)
4. Jadłem ziemniaki pieczone w ognisku rozpalonym na cmentarzu. Serio. Dziadek dorabiał jako kopidół i czasem razem z kuzynami chodziliśmy do niego. Akurat palił zgrabione liście, więc podrzuciliśmy parę ziemniaków. Pikanterii dodaje fakt, że ziemniaki były kradzione z przycmentarnego pola proboszcza.
5. Jeden raz jadłem stworzenie zabite przez siebie – żabę. Dostała przez łeb kijem, kumpel ją pociachał scyzorykiem i upiekliśmy udka nad ogniskiem. Dwie sztuki na jakieś pięć osób :) Ognisko rozpalone było na plaży i grzaliśmy się przy nim po kąpieli o czwartej rano. Ugotowaliśmy też nad nim parę malutkich ziemniaczków, ukradzionych (a jakżeby inaczej) z pobliskiego pola. Wszystko to z okazji festiwalu piosenki religijnej w Górce Klasztornej.

Ok, załatwione. Kogo wyznaczam? Nikogo. O!

BTW: Ostatnie kilka dni miałem wycięte z życiorysu przez przesympatyczny rotawirus, ale już mi lepiej i w weekend pewnie uda mi się zabrać do pracy i zrobić coś z tym zielonym :)

Jak widzicie blog doczekał się własnego adresu, nie leży już kątem w domenie pola golfowego – od dzisiaj obowiązującym adresem jest horodecki.net. Przekierowanie ze starszych adresów na nowe działa automagicznie dzięki komentarzom pod poprzednim postem, za które niniejszym serdecznie dziękuję!

Z okazji przeprowadzki zmusiłem się do przysiedzenia nad nowym szablonem. Jak sami widzicie jest zupełnie inny od poprzedniego, chociaż podobnie ma rozbudowaną dolną część. Tym razem jest kolorowo (paleta z projektu Tango) i z większą ilością bajerów (ale bez przesady, z umiarem). Pewnie je zaraz wyłapiecie, na razie chciałbym Waszej uwadze polecić odpicowany formularz dodawania komentarzy – z przyciskami do łatwego wstawiania kodu HTML i podglądem na żywo. Zapraszam do testowania :)

Trochę poprawek by się jeszcze przydało, ale nie mogłem się doczekać premiery i oto jest. Konstruktywna krytyka mile widziana :)