Powiedzieć, że to piwo ciemne, to mało. Grand jest po prostu czarny, z delikatnymi rozbłyskami głębokiej czerwieni, gdy złapie trochę światła. Nie dla wszystkich – mojej Żonie przeszkadza wyraźny orzechowy posmak. Poza orzechami czuć też kawę i odrobinę gorzkiej czekolady do tego lekki słodki posmak ośmiu procent alkoholu. Jeżeli lubi się takie niezbyt typowe dla piwa doznania, to Grand  sprawia sporo przyjemności w czasie picia. Na pewno nie jest to piwo do picia codziennie, ale raz na jakiś czas warto po nie sięgnąć. Polecam!

Przepis znalazłem gdy googlałem za kuchnią amerykańską na zeszłoroczną imprezę z okazji trzydziestej rocznicy śmierci Elvisa Presleya (poza żeberkami były też kolby kukurydzy z masłem i kurczak tak pikantny, że przeżerał się przez talerze :D).

Do przygotowania Żeberek po amerykańsku potrzeba:

• kilogram żeberek podzielonych na kawałki
• dwie cebule pokrojone w kostkę
• dwa posiekane ząbki czosnku
• słoiczek koncentratu pomidorowego
• słoiczek miodu
• szklanka bulionu z kostki
• łyżka musztardy
• łyżka tymianku
• cztery łyżki sosu worcester
• cztery łyżki octu
• sól, pieprz
• olej

Cebulę z czosnkiem podsmażamy i dodajemy resztę składników – poza żeberkami. Doprowadzamy do wrzenia i gotujemy na małym ogniu z dziesięć minut. Żeberka warstwami układamy w wysokim naczyniu żaroodpornym i każdą warstwę zalewamy sosem. Wstawiamy do piekarnika ustawionego na 250 stopni i pieczemy godzinkę z hakiem.

Jeżeli mięso będzie całe zalane sosem można odpuścić sobie przewracanie ich na drugą stronę, jeżeli żeberka wystają to trzeba będzie zamieszać, bo inaczej się spalą.

Podanemu czasowi pieczenia lepiej nie wierzyć i co jakiś czas sprawdzić czy mięso jest miękkie.

Smacznego!

Dzisiaj mam dla Was ulubione kanapki Elvisa Presleya – jedzonko tak proste i rewelacyjnie smaczne, że idealnie nadaje się na świetne rozpoczęcie dnia.

Składniki:

• chleb tostowy
• masło orzechowe
• banany
• masło zwykłe

Kawałki chleba opiekamy w tosterze (preferuję bialutki chleb pszenny, a nie jakieś ziarniste paskudztwa). Jeden kawałek smarujemy masłem orzechowym i plastrami bananów (banany zamiast kroić można rozgnieść widelcem na papkę). Rozgrzewamy na patelni zwykłe masło i na to wrzucamy kanapki. Smażymy do zarumienienia z obu stron. Dla wygody kroimy po przekątnej i wcinamy. Smacznego!

Podobno Król był w stanie zjeść około tuzina takich kanapek, co dla mnie jest megawyczynem – sam wymiękam po szóstym trójkącie :)

Przepis znalazłem w książce Nigelli Lawson „Nigella gryzie”. W sieci jest sporo jego wariantów – niektórzy nie opiekają wcześniej chleba, inni polewają banany miodem, jeszcze inni kładą na nie plastry bekonu. Muszę przyznać, że ta ostatnia wariacja pociąga mnie swoją… dziwnością, ale nie odważyłem się jeszcze spróbować :)

W niedzielę znowu na grzyby! Jupi!

Piwo Żywe to piwo niepasteryzowane, więc termin przydatności do spożycia to tylko 5 tygodni, ale kto tak długo trzymałby tak pyszny napitek?

(Przepraszam za kiepską jakość zdjęcia – nie zauważyłem, że gdzieś w czasie wakacyjnych szaleństw dorobiłem się pomazanego obiektywu)

Delikatne piwo o nietrwałej pianie i ślicznym złotym kolorze. Mimo sześciu procent alkoholu łagodne dla głowy i wcale nie słodkie, a z wyraźną ale nie drażniącą goryczką.

Niech za ocenę posłuży fakt, że mimo objuczenia wielkim plecakiem i torbą (nie mówiąc o Grzesiu i wózku) udało nam się przywieźć z Gdańska pięć butelek i zamawiamy już dostawę kolejnych :)

Update: W Bydgoszczy można Żywe kupić w Piotrze i Pawle.

Baliśmy się trochę jak na podróż i atrakcje zareaguje Grzesiek, ale okazało się, że da.killa 2.0 to urodzony podróżnik i szybko odnalazł się w nowej sytuacji.

Poza tym, że poszalał na plaży

przekopując co się da, pokazaliśmy mu to i owo. Między innymi odwiedziliśmy zwierzaki w oliwskim ZOO:

Wobec zwierząt większych od sporego psa wykazywał… no powiedzmy delikatnie, że nieśmiałość. Ale wtulanie w rodziców pomagało i można było zerkać :) Najbardziej podobały mu się zebry, no i ciągnik Ursus C-330, który rozwoził siano – taki sam jak ma Dziadek Tolek :)

Po tym jak przy okazji wdrapywania się na latarnię w Nowym Porcie zobaczył odpływający prom (spore zdziwienie), ORP Błyskawica

i Dar Pomorza

nie zrobiły na nim wielkiego wrażenia. Dlatego odpuściliśmy sobie zwiedzanie i obejrzeliśmy je tylko z nabrzeża.

Zaliczyliśmy też Jarmark Dominikański, ale ani Grzesiowi, ani mi nie przypadł do gustu – zdecydowanie za tłoczno. Znacznie lepiej niż w ciżbie wśród kramów spędza się czas na kawie. Na przykład w Πkawie – nie dość, że mieli dobrą kawę i pyszne desery, to Grzesiek mógł się pobawić pluszowym Gromitem. Bardzo fajne miejsce – polecamy.

Przy okazji – odradzam Coffee Heaven przy skwerze Kościuszki w Gdyni – sami musieliśmy sprzątnąć stolik zanim siedliśmy, kawa była podana w papierowych kubkach a do podwójnego espresso nie dostałem wody mineralnej.

Jak już polecam i odradzam – znowu muszę pochwalić restaurację 4 Strony Świata przy ulicy Grunwaldzkiej. Co prawda akurat nie mieli Żeberek Barbecue, na które narobiłem sobie apetytu przy przeglądaniu menu, ale Lombinho („grillowane polędwiczki wieprzowe po brazylijsku, zamarynowane w czosnku, cytrynie i białym winie serwowane z ciepłym sosem pomarańczowo-estragonowym podane z dzikim ryżem i sałatką”), które sobie zamówiłem w zamian okazały się wściekle smaczne.

Grzesiek miał tam szansę na specjalne danie dla maluchów – polędwiczki w miodzie (czy jakoś tak), ale przespał obiad i obudził się dopiero przy wychodzeniu z restauracji. Za to dostał fryty z McDonalds :)

Muszę przyznać, że było znacznie fajniej niż się obawiałem – Mały nie kaprysił i bawił się dobrze, a zajmowanie się nim, choć czasem uciążliwe (głównie wnoszenie dzieciaka z wózkiem po schodach itp.) nie przeszkodziło nam w dobrej zabawie. Dlatego chciałbym teraz podziękować mojej Żonie, że mnie na te wakacje zabrała i nie wypchnęła pod drodze z pociągu :)

A tak wyglądają nasze wakacje na Google Maps.

Podejrzewam, że gdyby miał do dyspozycji również łyżkę, to byłoby mu łatwiej. :D

1. Pająki. Boję się panicznie. Wystarczy, żebym zobaczył jakiegoś w TV, a już czuję jak po mnie łażą. Brrrr… Z tego powodu w czasie grzybobrania cały czas macham przed sobą jakimś kijem – wszędzie czyhają pułapki tych paskudztw.
2. Pierwsze pieniądze zarobiłem na sprzedaży margaretek, które się rozpleniły w naszym ogrodzie.Wykopaliśmy z bratem kilka brył i sprzedawaliśmy przed domem. Nawet jeden z nas (nie pamiętam który) jeździł na rowerze po wsi i robił reklamę. Z tego co wiem, to w jednym ogrodzie we wsi ciągle rosną margaretki spokrewnione z kupionymi od nas. Zarobione pieniądze pewnie wydaliśmy na oranżadę :)
3. W czasie studiów pracowałem między innymi w bydgoskim klubie „Sanatorium” w charakterze „człowieka od komputerów”, co miało tę niebagatelną zaletę, że poza siedzeniem przy kompie i grzebaniem w różnych programach można było liczyć na piwo czy drinka gratis, czasem też trafiało się coś do palenia. Poza siedzeniem przy kompie wieszałem też plakaty, przekradanie się po nocy po mieście i partyzanckie plakatowanie miały swój urok, ale gdy było mroźno robiło się niemiło. Wtedy można było wpaść do klubu na kieliszeczek jarzębiaczka :)
4. Jadłem ziemniaki pieczone w ognisku rozpalonym na cmentarzu. Serio. Dziadek dorabiał jako kopidół i czasem razem z kuzynami chodziliśmy do niego. Akurat palił zgrabione liście, więc podrzuciliśmy parę ziemniaków. Pikanterii dodaje fakt, że ziemniaki były kradzione z przycmentarnego pola proboszcza.
5. Jeden raz jadłem stworzenie zabite przez siebie – żabę. Dostała przez łeb kijem, kumpel ją pociachał scyzorykiem i upiekliśmy udka nad ogniskiem. Dwie sztuki na jakieś pięć osób :) Ognisko rozpalone było na plaży i grzaliśmy się przy nim po kąpieli o czwartej rano. Ugotowaliśmy też nad nim parę malutkich ziemniaczków, ukradzionych (a jakżeby inaczej) z pobliskiego pola. Wszystko to z okazji festiwalu piosenki religijnej w Górce Klasztornej.

Ok, załatwione. Kogo wyznaczam? Nikogo. O!

BTW: Ostatnie kilka dni miałem wycięte z życiorysu przez przesympatyczny rotawirus, ale już mi lepiej i w weekend pewnie uda mi się zabrać do pracy i zrobić coś z tym zielonym :)

xxx

Nie dobija was popularność nazw serwisów w stylu ceneo, opineo, oponeo? Mnie tak, a gdy w „Wyborce” przeczytałem o apteo zacząłem się zastanawiać, czy by może nie przenieść bloga pod silveo.pl, byłbym totalnie jazzy. Prędzej jednak kupię sobie dupeo.pl

xxx

Fajnie, że można z rana wciskać ludziom niestworzone rzeczy, a one będą brzmiały wiarygodnie – wczoraj wkręciłem ojcu dymisję Ziobro.”Łyknął” bez problemu.
xxx

Młody zaczął gromadzić kasę – w kieszeni spodni, które Żonka kupiła mu w lumpeksie było 50 eurocentów z Irlandii. Obiecałem mu, że odłożę je na jego studia :)

xxx

Becherovka z pepsi i plasterkiem cytryny to baaardzo przyzwoity drink na zimowe wieczory. Tylko nie zapomnijcie o lodzie!

xxx

A do drinka może shake? Taki jak z McDonald’s? (shake’i to jedyne co mają dobre) Prosto i szybko: na pół litra czystych lodów waniliowych (z Zielonej Budki są świetne) dajemy 1,25 szklanki mleka i trzy łyżki cukru. Miksujemy, nalewamy w szklanki (wychodzą dwie porcje) i pijemy. Pycha.

xxx

„Przekrój” mi dzisiaj samopoczucie od rana przestawił na wysoki poziom – nie dość, że znowu mój ulubiony format XXL, to na okładce (i w środku) Scarlett Johansson. Tylko żebym zdążył z lekturą, zanim dorwie go Grzesiek.

Zupa tak naprawdę powinna się nazywać „serkowa”, a nie „serowa”, ale to „k” i tak nie odbierze jej zalet. Przede wszystkim jest prosta, szybka i łatwa w przygotowaniu. Do tego jest smaczna i sycąca. Zupa – ideał :)

Ważna zaleta dla pokrzywdzonych kulinarnie – zupa jest bezmięsna.

Co potrzebujemy?

• 6 serków topionych (najlepsze są te długie bloczki śmietankowe Hochland)
• 2 kostki rosołowe – warzywne
• 2 pory
• 3 marchwie
• 1/2 l śmietany
• 2 łyżki mąki

Te ilości powinny wystarczyć dla sześciorga osób, ale takie żarłoki jak moja rodzina pochłaniają ją w cztery-pięć osób.

Składników nie ma dużo, więc i napracować się nie ma przy czym:

Marchew zetrzeć na tarce o grubych oczkach a pory pokroić w talarki. Warzywa podsmażyć na maśle. Kostki rosołowe zagotować w dwóch litrach wody i wrzucić do tego podsmażone warzywa.

Serki zmiksować ze śmietaną i mąką. Dodać trochę wywaru do serków, aż masa zrobi się rzadka i wlać ją powoli do reszty wywaru.

Przyprawiać wyłącznie maggi. Można posypać zieloną pietruszką.

Smacznego!